آینه

گر چه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست     دل بکن آینه اینقدر تماشایی نیست

حاصل خیره در آیینه شدن ها آیا                   دوبرابر شدن غصه تنهایی نیست؟!

بی سبب تا لب دریامکشان قایق را              قایقت را بشکن روح تودریایی نیست

آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد                    آه!دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست

آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست     حال وقتی به لب پنجره می آیی نیست

خواستم با غم عشقش بنویسم شعری       گفت:هر خواستنی عین توانایی نیست

                                         نظری

مسئله پاک شده

تاکی تحمل غم وتا کی خدا خدا                              دیگر زیاد برده گمانم مراخدا

در سنگسار آینه ای را که می برند                         شاید شکسته خواسته از ابتداخدا

اکنون که من به فکر رسیدن به ساحلم                در فکر غرق کردن کشتی است ناخدا

امکان رستگاری من گر نبوده است                      بیهوده آزموده مرا بارها خدا

با نیت بهشت اگر آفریده است                              می راندم به سوی جهنم چرا خدا

ای دل خلاف هروله حاجیان مرو                           کافی است هر چه عقل در افتاد با خدا

بگذار بی مجادله ازنیل بگذریم                            تااز عصا نساخته است اژده ها خدا

مکاشفه در آینه

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد                    از جاده سه شنبه شب قم شروع شد

آیینه خیره شد به من ومن به آینه                          آنقدر خیره شد که تبسم شروع شد

خورشید ذره بین به تماشای من گرفت                   آنگاه آتش از دل هیزم شروع شد

وقتی نسیم آه من از شیشه ها گذشت                   بی تابی مزارع گندم شروع شد

موج عذاب یا شب گرداب ؟!هیچ یک                         دریا دلش گرفت وتلاطم شروع شد

از فال دست خود چه بگویم که ماجرا                      از ربنای رکعت دوم شروع شد

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار                     تا گفتم السلام علیکم...شروع شد